Giant’s Castle - 29/1
04 Februari 2019 | Zuid-Afrika, Drakensberg Garden
Een autovrije dag vandaag. We starten met een iets later ontbijt, 8.30 uur. Luxe. Gevolgd door een eerste wandeling. We combineren een bezoek aan het ‘Rock Art Museum’ of de Main Caves met een ‘River Walk’ om terug te keren naar het kamp. Alles bij elkaar zo’n 5 kilometer. Goed voor 1,5 uur wandelen, op en neer.
We kopen ons ticket voor het museum aan de receptie en mikken op de gegidste rondleiding van 11 uur. Eerst schrijven we ons nog in het wandelregister in. We noteren naam en telefoonnummer, geven aan welke kleur van rugzak en regenkledij we dragen én datum en uur van vertrek - er zijn immers meerdere meerdaagse tochten mogelijk - en de route die we zullen volgen en het vermoedelijke uur van terugkeer. Als er dan iets gebeurt, weten rangers waar ze moeten zoeken. Het is dan ook heel belangrijk om bij terugkeer te noteren dat je terug bent, om onnodige zoektochten te voorkomen. We zijn de enige bezoekers als Thandeka, de gids die met naam vermeld wordt in de Lonely Planet, ons iets na elf uur komt halen. Ongelooflijk dat de tekeningen, sommigen dateren van 3000 jaar geleden zo goed bewaard gebleven zijn en zich nog steeds in open lucht bevinden, alleen beschermd door een overhangende rots, tentoongesteld voor het publiek. Wat we zien, is indrukwekkend en wordt van expliciete commentaar voorzien door de gids.
Via de uitgang, aan de andere kant van de site, bereiken we het begin van de ‘river walk’ en na een klein uurtje het kamp. “Lunch om half twee?” “Tot straks.”
De namiddagwandeling voert ons naar Greybuck bush, een roundtrip van 8 kilometer. 3 uur lezen we in de infobrochure. Maar eerst het wandelregister invullen.
Het eerste deel kennen we. Het gaat richting Main Caves, maar met een eerdere afslag. Alle wandelingen zijn goed beschreven en gemarkeerd op de splitsingen. Meer richtingaanwijzers hebben weinig zin. Er zijn geen alternatieve paden of shortcuts. Na ca. een uur en een kwart bereiken we de brug die we zouden moeten oversteken om na nog een twintigtal minuten verder het eindpunt van de wandeling te bereiken, enkele poelen in de rivier die zouden uitnodigen om te zwemmen. Jammer genoeg is de brug er niet meer, alleen de pijlers staan er nog. We keren op onze stappen terug door het ‘swampy’, in de zomer, nat terrein. Omstreeks kwart na vijf noteren we onze terugkeer in het wandelregister. Achteraf lezen we dat de sporen van brand die we gezien hebben, over een grote afstand, het gevolg zijn van bewuste, tweejaarlijks aangestoken en gecontroleerde grasbranden, om opeenhoping van oude grassen tegen te gaan en dus verjonging te stimuleren.
Na een verfrissende douche en wat relaxen, ronden we de dag pikant af met een ‘lamb currie’.
We kopen ons ticket voor het museum aan de receptie en mikken op de gegidste rondleiding van 11 uur. Eerst schrijven we ons nog in het wandelregister in. We noteren naam en telefoonnummer, geven aan welke kleur van rugzak en regenkledij we dragen én datum en uur van vertrek - er zijn immers meerdere meerdaagse tochten mogelijk - en de route die we zullen volgen en het vermoedelijke uur van terugkeer. Als er dan iets gebeurt, weten rangers waar ze moeten zoeken. Het is dan ook heel belangrijk om bij terugkeer te noteren dat je terug bent, om onnodige zoektochten te voorkomen. We zijn de enige bezoekers als Thandeka, de gids die met naam vermeld wordt in de Lonely Planet, ons iets na elf uur komt halen. Ongelooflijk dat de tekeningen, sommigen dateren van 3000 jaar geleden zo goed bewaard gebleven zijn en zich nog steeds in open lucht bevinden, alleen beschermd door een overhangende rots, tentoongesteld voor het publiek. Wat we zien, is indrukwekkend en wordt van expliciete commentaar voorzien door de gids.
Via de uitgang, aan de andere kant van de site, bereiken we het begin van de ‘river walk’ en na een klein uurtje het kamp. “Lunch om half twee?” “Tot straks.”
De namiddagwandeling voert ons naar Greybuck bush, een roundtrip van 8 kilometer. 3 uur lezen we in de infobrochure. Maar eerst het wandelregister invullen.
Het eerste deel kennen we. Het gaat richting Main Caves, maar met een eerdere afslag. Alle wandelingen zijn goed beschreven en gemarkeerd op de splitsingen. Meer richtingaanwijzers hebben weinig zin. Er zijn geen alternatieve paden of shortcuts. Na ca. een uur en een kwart bereiken we de brug die we zouden moeten oversteken om na nog een twintigtal minuten verder het eindpunt van de wandeling te bereiken, enkele poelen in de rivier die zouden uitnodigen om te zwemmen. Jammer genoeg is de brug er niet meer, alleen de pijlers staan er nog. We keren op onze stappen terug door het ‘swampy’, in de zomer, nat terrein. Omstreeks kwart na vijf noteren we onze terugkeer in het wandelregister. Achteraf lezen we dat de sporen van brand die we gezien hebben, over een grote afstand, het gevolg zijn van bewuste, tweejaarlijks aangestoken en gecontroleerde grasbranden, om opeenhoping van oude grassen tegen te gaan en dus verjonging te stimuleren.
Na een verfrissende douche en wat relaxen, ronden we de dag pikant af met een ‘lamb currie’.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
